The Sinking City

Gra może być, jeżeli ktoś lubi kwestie detektywistyczne, aczkolwiek Sherlock Holmes lepszy.

W skrócie:

• gra ewidentnie nawiązuje do klimatu beznadziei i grozy prozy Lovecrafta
• jesteśmy prywatnym detektywem z problemami parapsychicznymi
• w tytułowym mieście poszukujemy odpowiedzi, a przy okazji możemy prowadzić poboczne sprawy
• w międzyczasie zetkniemy się z charakterystyką tego miejsca i jego dziwnostkami, np. ze scenografią konfliktu rasowo-rodowego, konfliktami pomiędzy różnymi grupami miejscowych, niechęcią do przyjezdnych
• oczywiście ważną rolę tła pełni ocean, woda wdzierająca się na ląd, w niewypowiedziany sposób chcąca pochłonąć wszystko za sobą
• im bliżej zakończenia, tym bardziej wyłania nam się obraz tego, co się dzieje i dlaczego to wszystko wygląda tak, jak wygląda

Jak się w to gra?

• otrzymujemy śledztwo do przeprowadzenia (gra jest podzielona na rozdziały)
• przeglądamy dowody, by dowiedzieć się, co mamy do zrobienia
• nanosimy przypuszczalne lokacje poszlak na mapę w postaci ikon
• na miejscu czeka nas zwykle najpierw strzelanie do potworów, a później zaglądanie w każdy kąt
• czasem będzie trzeba poszukać jakiejś informacji w archiwach
• raz na jakiś czas schodzimy pod wodę, by dotrzeć do jednej z podwodnych świątyń
• w końcu będziemy musieli „połączyć kropki” w Pałacu Umysłu
• ostatecznie dokonujemy binarnego wyboru, który złoży się na charakter zakończenia całej gry

Kwestie artystyczne:

• dużo różnorodnych ryb i skorupiaków w tym mieście
• wszędobylski brud i niechlujność kontrastują z nieco osobliwymi obrazami i plakatami
• wielokrotnie różne sprawy zaprowadzą nas do budynków o takim samym układzie pomieszczeń; wykorzystuje się tutaj nawet te same modele NPCów, by pełniły rolę kogoś innego
• pływanie łódką bywa nawet nieco urocze i klimatyczne, lecz na dłuższą metę nużące
• potwory i ludzie zasadniczo żyją obok siebie, są często dosłownie tuż za rogiem
• noc sprawia ponure wrażenie, zaś w czasie dnia często dżdży
• w świecie przedstawionym znajduje się całkiem sporo różnych nawiązań do Sherlocka Holmesa

Co do rozgrywki:

• można tylko biegać (chodzenie było dostępne w przeszłości)
• drzwi w tym świecie się nie otwiera, na drzwi się napiera całym ciałem
• wspinanie się jest ślamazarne
• teren miasta to zasadniczo otwarty świat, aczkolwiek zregionalizowany, poprzecinany zalanymi sekcjami
• istnieje pasek wytrzymałości psychicznej, lecz jednak można go w dużej mierze zignorować
• o ile amunicja to luksus, o tyle dość szybko realniejszym kłopotem staje się to, że nie możemy zabierać ze sobą wszystkiego, bo trzymać przy sobie można tylko ograniczoną ilość zasobów
• ikonoza na mapie mogłaby, mimo wszystko, nie ograniczać się do wybranego zadania, gdyż to nieco utrudnia ustalania optymalnej drogi przez wszystkie cele w pobliżu
• po wczytaniu gry znajdziemy się przy najbliższej budce telefonicznej, nie zaś w miejscu zapisu
• zasoby można zbierać wielokrotnie z tego samego miejsca; potwory również pojawiają się w tych samych miejscach, co powoduje iż można na nich farmić doświadczenie
• tych wszystkich potworów momentami jest trochę za dużo; zamiast prowadzić dochodzenie, to się musi człowiek z nimi znowu użerać
• ludziki nic sobie nie robią z tego, że gmeramy im po mieszkaniu
• w czasie retrokognicji (w czasie ustalania kolejności wydarzeń) nie można pominąć ostatniego dialogu
• można bić potwory przez ściany, o ile się zgliczują
• wytwarzanie przedmiotów mogłoby być przystępniejsze i odbywać się w locie (jak w Tomb Raiderze)

Spostrzeżenia różnorakie:

• można uzyskać wszystkie osiągnięcia podczas jednej gry (korzystając z pomocy poradnika)
• jedna misja jest ukryta, na inne poboczne trzeba nam się natknąć
• nie ma powodów, by wracać do hotelu poza zmianą stroju
• same zakończenia nieco rozczarowują

Konflikt prawny na linii Frogwares-Nacon:

• jeżeli nie wiecie o co chodzi: twórcy (Frogwares) pokłócili się z wydawcą (Nacon)
• w praktyce zagadnienie sprowadza się do tego, które DLC gra załącza
• DLC jest pięć: Chicago Organ Grinder (broń maszynowa), Extra Skill Point Experience Boost (punkt umiejętności), Investigator Pack (strój detektywa), Merciful Madness (3 zadania z Nintendo Switch), Worshipers of the Necronomicon (3 zadania, strój kultysty)
• różne wersje gry były sprzedawane na Steamie w różnym czasie, stąd niektórzy twierdzą iż gra zawiera DLC, których jednak nie będzie zawierać dla nowokupujących
• wersji jest/było kilka: Epic (Frogwares), GOG (zarzucona), Steam/Frogwares (wylistowana), Steam/Nacon (obecna), Origin (Frogwares), Gamesplanet (Frogwares)
• wersja Steam/Frogwares stała się z czasem tą kanoniczną, gdyż zawiera wszystkie DLC
• wersja Steam/Nacon początkowo DLC zawierała, a później je wyrzuciła
• osobiście stwierdzam: podstawowa wersja gry Steam/Nacon nie zawiera żadnego DLC, aczkolwiek można 2 kupić (za drogo!)
• tak czy inaczej, istnieją mody, które „przywracają” wszystkie DLC poprzez podmianę gry na inną edycję
• z drugiej strony, czy to jakaś wielka strata? poza wątkiem kultystów, tylko jedna z tych misji (Darling of Fortune) jest fabularna; reszta to zadania z cyklu: zlokalizuj cel, udaj się na miejsce, zabierz przedmiot

Mankamenty techniczne:

• gra nie wydaje się być dobrze zoptymalizowana wielowątkowo: gdy nakłada się wiele zadań na raz do wykonania (w szczególności podczas walki), gra ma tendencję do zwalniania na chwilę (co skutkuje drastycznym spadkiem klatkażu)
• w ogóle w czasie walki bardzo często gra mocno przycina, tak jak i czasami podczas deszczu
• ludziki potrafią się pojawiać i znikać na naszych oczach
• teksty notatek można przewijać wyłącznie kółkiem myszka
• zdarzają się literówki w tekstach

---