recenzja

syberia 3

pierwsze dobre wrażenie; ładny ambient, acz momentami nieco donośny; na dłuższą metę największy problem leży w sterowaniu, które irytuje – fatalna próba mariażu starego z nowym; ostatecznie nie jest tak źle jak niektórzy twierdzą, lecz jest gorzej niż można by oczekiwać; całościowo sprawia to nieco takie wrażenie, jakby twórcy ogarnęli silnik unity, ale go nie opanowali; opowiadanie jest dobre, zaś cała reszta – wątpliwej jakości;

problem: sterowanie i rozwlekanie gry

niektóre rozwiązania przywodzą na myśle te rodem od davida cage'a; sterowanie jest dość osobliwe i chyba dobre jedynie na pada; używanie jednocześnie klawiatury i myszy nieco pomaga;

kamera nadal jest pseudostatyczna, tzn. przesuwa się na krawędziach; biorąc pod uwagę jej charakterystyczne drżenie to lepiej by było zrezygnować całkowicie z tego rozwiązania;

samo bieganie kate za pomocą klawiatury jedynie frustruje; gdy w jednej scenie kamery biegniemy do przodu naciskając „w” i widząc jej plecy, a w drugiej scenie widzimy ją od przodu, to wtedy, cały czas przytrzymując „w”, kate przez jakąś chwilę biegnie do przodu, by potem uznać, że powinna biec do tyłu;

co więcej, jakkolwiek ikony interakcji są wielkie, o tyle, o ile kate stoi zbyt blisko, to nie można ich użyć; trzeba się nieco cofnąć; do tego, obiekty interakcji widać przez ściany, tj. w miejscach, w których i tak nie można wejść z nimi w interakcję, co sprawia mylne wrażenie tego iż coś pomijamy;

żeby tego było mało: kursor potrafi sobie tak po prostu zniknąć – olaboga! pojawia się z powrotem dopiero gdy uda nam się w takim trybie niewidzialności najechać na ikonę interakcji; nie pomaga żadne przejście do menu czy alt+tab;

a skoro już o alt+tab mowa: wstrzymuje całą grę i dialogi jakie mogą się w tym czasie odbywać; ktoś mógłby stwierdzić, że to dobrze, tyle że samych dialogów nie można w żaden sposób przyspieszać czy pomijać, tak samo jak scenek przerywnikowych, co czyni z ponownego przechodzenia gry upierdliwość, chociażby gwoli zdobywania osiągnięć; pomimo tego, istnieje niby pauza, lecz wydaje się działać w sposób doprawdy tajemny, tzn. nie wstrzymuje dialogów ani filmików, blokuje jedynie możliwość interakcji;

same scenki przerywnikowe wydają się czasem jakby przejawiać artefakty graficzne (tearing), co też może się zdarzyć podczas prowadzenia dialogu (opóźnienie doczytywania);

to wszystko powoduje, że lepiej skorzystać z poradnika, niżeli biegać bez sensu i się męczyć;

kwestie techniczne

występuje tylko autozapis – ha, tfu!

czarny ekran ładowania pojawia się na każdych schodach, a jest ich trochę;

pojawiają się tu i ówdzie słowa niezgodne z tekstem, czy też tekst niezgodny z wypowiadanymi słowami;

w jednym konkretnym miejscu natrafiamy na monitor z wyświetlonymi mejlami, które oczywiście są teksturą na tyle niskiej rozdzielczości, że są one ledwie czytelne;

dlc

„an automation with a plan” to przygoda na całą jedną godzinę;

sterujemy w nim oskarem, który jest zgoła bardziej bezwładny, co oznacza również – wolniejszy;

trzeba kojarzyć wątki ze stadionu olimpia z podstawki, inaczej nie wiadomo gdzie szukać szalu kate;

dwukrotnie pojawia się tekst po czesku w ramach podpowiedzi;

o dziwo, w dlc pauza działa w przypadku filmików;

ogółem: nie warto, tym bardziej, że nie wnosi to niczego nowego;

sprawa dla linuxa

istnieją niby opcje -width 2560 -height 1080, lecz najwyraźniej nie odnoszą one skutku;

po zmianie wersji protona odnotowałem utratę sejwa;

zapisy gry znajdują się w: steamapps/compatdata/464340/pfx/ + %UserProfile%\AppData\LocalLow\Microids\Syberia3\

syberia 3

problem: sterowanie i rozwlekanie gry

kwestie techniczne

dlc

sprawa dla linuxa

informacje