Styx: Master of Shadows

Jaki jest pomysł na grę? Jesteśmy małym, zielonym, sprytnym, opryskliwym nierobem, który wszystko kradnie i uważa, że może robić wszystko, co mu się spodoba. Czyli Styx wspaniały, tylko ludzie... tacy, owacy. Staroszkolna skradanka na miarę XXI wieku nie dla gimbusów wywodząca się z uniwersum Of Orcs and Men.

Polecam jeśliś osobą co skradanki darzy sympatią.

Dlaczego zachwyca?

• skradanie się jest wykonane z rozumem i godnością człowieka; to, że pozostajemy w cieniu, nie oznacza, iż przeciwnicy nas nie zauważą, gdy podejdą bliżej, chociaż czasem sprawiają wrażenie nadwrażliwych; w całości opancerzonych rycerzów nie możemy zabić atakiem nożem, trzeba nam w tym przypadku zatruć ich jedzenie albo zrzucić na nich żyrandol czy skrzynię z zaopatrzeniem
• jeżeli ktoś ma potrzebę zaspokojenia doznań o monumentalności, to można w tej grze trochę tego znaleźć; całe Akenasz to jakaś jedna wielka wieża, cytadela czy co to tam jest, zbudowana przez człowieka lubującego się w skomplikowanych mechanizmach i przepastnych rozmiarach swych konstruktów
• tym samym, niejawnie gra tłumaczy dlaczego rozkład pomieszczeń jest najczęściej taki nieżyciowy
• skądinąd świat przedstawiony jest nawet interesujący i zastanawiający, jeżeli czepiać się szczegółów
• zwrot fabularny jest, prawie że, nieoczekiwany, ale, prawdę mówiąc, cała fabuła jakiegoś szału nie robi; ot, taka osobista dygresja na temat swojej tożsamości
• zachęty do przechodzenia misji zgodnie ze sztuką każdego szanującego się skradankowca są dobrze wykonane, ktoś tu miał dobry pomysł, ale trochę szkoda, że dowiadujemy się o tym dopiero po ukończeniu pierwszej z nich
• ambient nawet przyjemny do słuchania, lecz, najwyraźniej, przypisano konkretny utwór do konkretnej lokacji
• jeżeli chcesz grać w tę grę absolutnie po cichu i będąc litościwym, to najwyższy poziom trudności zmienia w zasadzie tylko szybkość reakcji naszych adwersarzy
• i, na odwrót, nawet to mocno zręcznościowe parowanie i mordowanie wszystkich z ukrycia jest wystarczająco satysfakcjonującym doświadczeniem z rozgrywki
• kreskówkowe plansze fabularne to dobry zabieg, bo wygląda to ładniej niż gdyby robić z tego typową scenkę przerywnikową
• gra do zmulania dla pewnego potężnego strimera na W, który gra tylko w PUBGa

Dlaczego nie zachwyca?

• gra jest ewidentnie zaprojektowana z myśli o padach; dla Polaka to jak plucie w twarz, ale da się z tym żyć
• miejscami czuć budżetowość gry; zdarzają się dziwne ragdolle, główna postać blokująca się w animacji spadania czy niereagujący na nic przeciwnicy po wczytaniu stanu gry; no, i gra raz nie zaliczyła mi misji pobocznej tylko dlatego, że wczytałem grę ponownie po jej wykonaniu
• do połowy gry poznajemy w zasadzie nowe lokacje, potem zaś występuje ich recykling i zataczamy koło z kwestii kolejności ich odwiedzania
• z chwilą kiedy chcesz grać po cichu i nikogo nie zabijać, to etapy z elfami bywają już trochę męczące z tym swoim nudzeniem
• dymki z podpowiedziami w grze pozostawały na ekranie na zbyt krótki czas, żebym zdążył je doczytać do końca
• sterowanie, poruszanie się i sama mechanika gry bywają nieprecyzyjne i niespójnie; trudno jednakowoż mi rzec, czy to bardziej wina błędów natury technicznej czy niedociągnięć w tym temacie; postacią czasem koszmarnie się steruje skokami z platformy na platformę
• żmudność wykonywania wszystkiego, co można w danej misji czy niewybaczalność elementów platformowych powodowała, że po jakiejś godzinie już nie bardzo chciało mi się grać dalej
• w przypadku tej gry miałem taki problem, że czasem gra nie chciała się poprawnie zamknąć z trybu pełnoekranowego, pozostawiając jeno czarny ekran, z którym nic zrobić niepodobna; ni to uruchomić menedżera zadań, ni to zmienić wirtualny pulpit; zamykając grę w trybie okienkowym nigdy ten problem nie występował
• gra ma tylko wersję na Windowsa, a gdzie są inne na taką platformę jak PC, ja się pytam? gdzie ten osławiony rok Linuksa?
• nie ma też polskiej wersji językowej, chociaż napisy do niej można sobie znaleźć w internetach
• ostatecznie, całościowo, Styx prezentuje sobą przeciętne doświadczenie

O zarzutach czynowników:

• niektórzy narzekają na trudność finałowej walki; a ja powiadam wam: trzeba było zbierać itemki na bossa; więc, cyk, niewidzialność, nożyki, potem żywica, apsajd, baksajd, i jeszcze dwa razy niewidzialność, i już możemy oswobodzić Jezusa z rąk Rzymian
• podobno jakość sztucznej inteligencji zabija klimat; no, a czego się spodziewałeś?
• co inni wolą Dishonored; no, Dishonored to na pewno nie jest, raczej przypomina Thiefa
• podobno system zapisu gry jest „zjebany w chuj”, bo zmienia to nieoczekiwanie zachowanie się NPC-ów; to prawda, że bywa i tak, po prostu częściej zapisuj grę
• gra jest monotonna, męcząca, nudna i wieje od niej starością; zgadza się, ale trochę chyba o to chodziło

7/10
Więcej grzechów nie pamiętam.
Dziękuję na uwagę.

---