Sniper Ghost Warrior Contracts

Naprawdę nie potrafię stwierdzić, jakie są zalety tej gry w porównaniu z poprzednią częścią (Sniper Ghost Warrior 3). Być może jest taka tylko jedna, bowiem jest tutaj spory potencjał do mozolnego ustalania najbardziej optymalnej ścieżki do celu absolutnie po cichaczu. Niemniej, sugeruję pominąć ten tytuł i zainteresować się kolejnym (Sniper Ghost Warrior Contracts 2). Ogółem: jest tutaj po prostu pięć dużych map z celami do zrealizowania, opcjonalnymi wyzwaniami, pretekstową fabułą. I nic więcej, także, jeżeli kogoś to nie bawi, to może tę grę ukończyć w jakieś dziesięć godzin albo i mniej.

• przede wszystkim uproszczono celowanie; korekcja lotu pocisku względem wiatru jest zawsze oznaczana
• nie można zapisywać sobie rozgrywki; tylko punkty kontrolne, choć te przynajmniej są wyzwalane w konkretnych miejscach
• po wczytaniu punktu kontrolnego ciała przeciwników znikają; mnie się to nie podoba
• wyraźnie postawiono na to, by powtarzać kolejne misje, coby zdobywać osiągnięcia i nagrody
• niektóre umiejętności nie są wystarczająco jasno opisane co do tego, jak je używać; do tego, jak działa seria zabójstw wręcz trzeba się chwilę przyzwyczaić, a o tym iż można oddać synchroniczny strzał wraz z ręcznie rozstawianą wieżyczką można po prostu nie wiedzieć
• użyteczność drona jest nikła; nie dość, że nie może latać za wysoko, czy że szybko kończy mu się bateria na kilkunastosekundowy lot, to jeszcze gra raczy nas co rusz wieżyczkami antydronowymi i zagłuszaczami; w praktyce używanie go miejscami to frustracja, bo lot się kończy zanim się w ogóle zaczął, a komunikatu o tym, co się stało — żadnego; co prawda można nim wyłączać wrogie wieżyczki, tudzież hakować kamery monitoringu, lecz równie dobrze mogłoby tego drona nie być, skoro już ktoś go kupił w grze
• odległość do ludzika jest pokazywana nad jego głową w kolorze białym albo czerwonym (gdy jest spokojny albo zaalarmowany); jedno i drugie potrafi się zlewać z tłem w taki sposób, że ledwo tę informację widać
• istnieje różnica w poziomie głośności między samą grą a menu i jest ona absurdalna
• gra potrafi się czasem ot, tak sobie, się wyłączyć
• po ponownym rozgrywaniu tej samej lokacji jeden z celów głównych może sobie również czasem postanowić popełnić samobójstwo taktyczne, choć po wczytaniu punktu kontrolnego problem znika
• uzyskiwanie osiągnięć jest zbugowane; winienem ich mieć co najmniej siediem więcej; tutaj jednakowoż należy zauważyć iż nie są one przekombinowane, zachowują rozum i godność acziwmentów
• nikt już nie gra w multiplayer, ale i chyba nikogo to już nie obchodzi, tak samo jak cała ta gra
• gdyby próbować bronić tej rozgrywki, to możnaby coś tam wspomnieć o mechanikach niejako ukrytych, jak np. wyciszanie głośnego strzału, gdy oddajemy go wraz z wiatrem; tylko, że gra nam o tym sama nie wspomina, a poza tym dźwięk o tym informujący nie jest szczególnie głośny