Sniper Elite 5

Sniper Elite staje się coraz lepszy i bardziej rozbudowany. Lokacje i fabuła trzyma charakterystyczny poziom poprzednich części. Do tego dodano multiplayer (kilka trybów gry) i przepustki sezonowe z DLC. O ile pominiemy te dwie ostatnie rzeczy, to można powiedzieć że to same zmiany na lepsze. Z wyłączeniem warstwy technicznej, z którą są notorycznie kłopoty. Z innej strony, jeśli ktoś lubi się bawić we wszystkie osiągnięcia to tutaj czeka go długa przeprawa wymagająca nieustępliwego bicia Niemców po kasku.

Rzeczy nowe i usprawnienia:

• wprowadzono medale za misje, używanie broni, itp., ogółem trochę tego jest, może to przytłaczać, jest to nudziarskie (grind)
• bronie dostępne na start misji odblokowujemy za wykonywanie misji zabójstwa sugerowanym sposobem
• po drogach jeżdżą sobie regularnie samochodziki z posiłkami i czasem wychodzą z nich ludziki w miejscach już wcześniej dogłębnie wyczyszczonych, przy czym pojazdy te znikają po czasie jeśli będziemy je traktowali minami
• wprowadzono mechanikę aktywnego przeładowywania, które będzie nieco szybsze, gdy w odpowiednim momencie naciśniemy R
• można usypiać wrogów miast ich mordować, a za każdego nieprzytomnego wroga na koniec misji otrzymujemy dodatkowe doświadczenie; w praktyce można najpierw Niemca znokautować, a potem postrzelić, co gra uzna za obezwładnienie w podsumowaniu misji
• zawsze istnieje gdzieś opcja wyłączenia reflektora szperacza, o ile znalazło się łom w lokacji
• trochę więcej wertykalności niż w poprzednich odsłonach (wykorzystania przestrzeni w pionie)
• do odblokowywania dostępne jest koło z umiejętnościami, które są w zasadzie mało przydatne, a przynajmniej jakoś znacząco nie wpływają na rozgrywkę
• rarytasem są Japończycy, podobnież plakaty niemiecko-japońskie rozsiane tu i ówdzie

Udźwiękowienie, mowa, tekst:

• Niemcy mówią po niemiecku — klasycznie, to się nie zmieniło
• odgłosy i muzyka pasują do klimatu, aczkolwiek pan dyrygent czasem sobie potrafi poszaleć
• czcionka dobrana dla polskiej lokalizacji nie obsługuje polskich ogonków — skandal! (wygląda to brzydko, choć są i tacy co nie zwrócą na to w ogóle uwagi)

Inwazje innych graczy:

• w trybie online możemy uświadczyć inwazji wrogich snajperów — niczym w solsiech, klasyczny asymetryczny multiplayer
• menu wstrzymywania gry wskazuje nam na warunki dokonania inwazji, np. w drugiej misji odbywać się one mogą dopiero po przekroczeniu rzeki (nie można nas zaatakować w obozie wypadowym)
• w jej trakcie możemy zapisywać postępy w grze, lecz rozgrywka nie jest wtedy wstrzymywana
• jeśli w tym czasie zabije nas wróg to zostanie mu to policzone jako sukces, tudzież gdy popełnimy taktyczne samobójstwo
• w międzyczasie gra może nas raczyć mylącym komunikatem „Pojawił się gracz”, albowiem nie ma to nic wspólnego z komponentem sieciowym, tylko z NPCami, którzy się czymś tam zaaferowali
• innego gracza mozemy znaleźć na dwa sposoby
• po pierwsze: w trybie instynktu kołowa mapa wskaże nam jego kierunek, a gdy ten będzie bardzo blisko obwód mapy będzie wskazywać na wszystkie kierunki i wtedy należy polegać na wzroku i słuchu
• po drugie: używamy telefonu by poznać jego ostatnie położenie, lecz tylko na określony czas; jeśli będziemy używać tego rozwiązania zbyt często to informacja o lokalizacji stanie się dwukierunkowa i zostanie udostępniona również dokonującemu inwazji
• co więcej, stanie w jednym miejscu zbyt długo (zwykłe bezczelne kampienie) spowoduje, że przeciwnik pozna naszą dokładną pozycję
• ale, przynajmniej, można innego gracza oznaczyć lornetką, gdy już go wykryjemy i wtedy nam nie ucieknie
• pod koniec misji inwazje są zabronione
• po zakończeniu inwazji zaś następuje czas odnowienia (cooldown) do inwazji następnej
• w praktyce, inwazji zwykle dokonują nudziarze nabijający osiągnięcia, używający sprzętu z DLC, toteż sugerowałbym to wyłączyć, jeżeli to kogoś drażni
• odpieranie inwazji innych graczy liczy się do wyzwań stanowiących o odblokowwywaniu elementów kosmetycznych (skórek do broni, postaci do rozgrywki wieloosobowej)

Spostrzeżenia:

• odnajdywanie warsztatów w misjach fabularnych odblokowuje opcje modyfikacji broni
• drzwi nadal nie można zamykać z powrotem
• animacja opuszczania ciała wydaje się na tyle gwałtowna, że nieco sztuczna
• przytulanie się do osłon działa automatycznie, co czasem bywa kłopotliwe, bo dla niektórych obiektów bywa dostępne jedynie na krawędzi, dla innych zaś na całej ich długości; co więcej, czasem istnieje kłopot, by podnieść zużywalny przedmiot w przykucu, bo Karl chce się właśnie przylepić do powierzchni
• po eliminacji wręcz zdarzają się bugi z ciałami wnikającymi w powierzchnię i inne takie; poza tym potrafią one znikać po ponownym wczytaniu; do tego ludziki potrafią się zacinać w animacjach, tudzież klinować wewnątrz stołów itd.
• gdy odejdzie się zbyt daleko od oznaczonego wroga to się taki gagatek odznaczy
• niektóre z dokumentów do podniesienia można odnaleźć w różnych miejscach
• tyrolka jest dość dynamiczna
• czasem zdarza się wspaniały pan Operator Kamery Ogłuszania szczególnie zainteresowany podłożem

Uciążliwości techniczne:

• pod tyldą (~) uruchamia się wewnątrzgrową konsolę; trochę zbyt blisko klawisza Esc
• każdy zapis gry zajmuje 5 MB, przy czym ich ilość jest ograniczona
• gra używa EasyAntiCheat (czy coś z tego wynika poza wydłużonym czasem uruchamiania się - trudno powiedzieć)
• gra nie potrafi się poprawnie wyłączać (pamięć się zwalnia, okno pozostaje), a okazjonalnie się zakleszcza (softcrash)
• do tego, aktualizacje zasadniczo są wielkie (zajmują po 40 GB); inna z kolei, mająca 10 GB, z poprawkami, zablokowała niektórym możliwość uruchomienia gry

Sprawa DLC:

• póki co sobie daruję, gdyż to istny casus Borderlandsów (przepustki sezonowe kosztują tyle, co podstawowa część gry)
• poza tym, austracki malarz-akwarelista znowu sprawia kłopoty

---