Recenzja

Sherlock Holmes: The Devil's Daughter

Wciągająca gra, o ile kogoś bawią klimaty bycia detektywem i rozwiązywania spraw mocą logiki i dedukcji. Zagadki są poprawne, a wątek spraw prowadzony jest tak, by był niejednoznaczy.

W skrócie o pomyśle na rozgrywkę:

mamy do rozwiązania cztery większe sprawy jako detektyw Sherlock Holmes
znajdujemy poszlaki w podejrzanych miejscach
nasze poszukiwania zaprowadzają nas w inne miejsca i do innych wskazówek
z tego ostatecznie wyłaniamy trzech podejrzanych
na koniec zaś, wnioskujemy na planszy dedukcyjnej i dokonujemy wyboru o zakończeniu sprawy („Dedukcja, drogi Watsonie, dedukcja”; gdyby ktoś nie wiedział, to informuję iż powieści o Sherlocku Holmesie napisał Arthur Conan Doyle)
najistotniejsze interakcje opieraja się na binarnym wyborze (typu wiedział/nie wiedział)
pomiędzy kolejnymi sprawami przewija się wątek Kate, adoptowanej córki Sherlocka (nawiązanie do tytułu gry)
sposób rozwiązania spraw ma jakiś tam wpływ na zakończenie fabularne

Dlaczego zachwyca?

pierwsze minuty z grą sprawiają dobre wrażenie, zwłaszcza pierwsze wyjście na zewnątrz; mimo wszystko to nie jest coś oczywistego
można niejako wczuć się w ten staromodny klimat XIX wieku, choć niektóre aspekty wydają się podejrzanie współczesne; niemniej, w pewnym momencie można wpaść w iście legendarny flow (syndrom jeszcze jednej tury)
gra jest zadziwiająco różnorodna; są pościgi, śledzenie postaci, sziegowanie, resuscytacja, granie w kulki, otwieranie zamków wytrychami, QTE (balansowanie na krawędzi jest osobliwe), bycie psem, bycie Watsonem, odprawianie egzorcyzmu (to ostatnie jest wprost wspaniałe)
jeśli przyjrzeć się szczegółom graficznym obiektów to detale te bywają urocze
możemy dokonywać dedukcji podczas ekranu wczytywania, choć i tak ładowanie jest szybkie, bo miejsca nie są rozbudowane przestrzennie (każde miejsce, do którego możemy się udać z poziomu mapy, to osobna lokacja niepołączona z resztą)
każdą kłopotliwą akcję możemy pominąć, jeżeli mamy z nią kłopoty, chociaż może nam to nie dać niektórych osiągnięć
otwieranie zamków jest nad wyraz skomplikowane, niemniej jakoś komponuje się to w ramy rozwiązywania zagadek

Problem — portretowanie:

czasem musimy dokonać portretu psychologicznego postaci
w praktyce polega to na przesuwaniu kamery po ustalonym torze i klikaniu w odpowiednie miejsca
widzimy np. tatuaż na dłoni, to chcemy w niego kliknąć
tyle, że nie, bo trzeba kliknąć tam, gdzie pan gra nam pozwoli, inaczej obserwacja nie zostanie zaliczona
w tym przypadku więc sprowadza się to do znalezienia odpowiedniego ujęcia
ale już w przypadku np. czerwonej plamy na kołnierzu otrzymamy binarny wybór: krew albo wino
„niepoprawne” wybory prowadzą do nieprecyzyjnego portretu postaci, co powoduje, że możemy później wprowadzić się w błąd
nie jest dla mnie absolutnie jasne, w jaki sposób miałbym niby wybrać te rzekomo właściwe opcje
hipotetycznie można to wnioskować z informacji, które wcześniej zebraliśmy, lecz jednak jest to nieco mgliste

Problem — reagowanie:

ten sam kłopot z klikaniem w odpowiednie miejsca na ekranie przekłada się na reagowanie na dynamiczne akcje
czyli na takie, na które trzeba odpowiedzieć w odpowiednim czasie, bo inaczej albo pominiemy ważne działanie, albo wpadniemy w pętlę śmierci, jako że wiele takich sekwencji jest obowiązkowa (zakładając iż jej bezceremonialnie nie pominiemy)
np. leci w naszą stronę tasak w spowolnionym czasie
jednocześnie idzie z tym informacja w postaci czerwonego obszaru, który to nie do końca wiem, co wyraża
żeby go złapać trzeba znaleźć ten właściwy punkt interakcji w odpowiednim miejscu, bo ten jest ukryty, dopóki nie najedziemy na niego myszkiem
trzeba to również zrobić w odpowiednim czasie, gdyż punkt ten przemieszcza się (w tym przypadku z lewego ramienia na prawe ramię Sherlocka)
skoro już mamy robić takie rzeczy, to mogłoby to być nieco bardziej przystępne, bo to frustruje, gdy nam się wielokrotnie nie udaje

Problem — logika:

czasem musimy uczynić zadość potrzebom zagadki, pomimo tego iż można by to było zrobić prościej
przykładowo: zdarza się nam natknąć na drewniane kładki, gdzie po prostu można by po nich przeskoczyć, ale jednak Sherlock ma inne zdanie na ten temat, a w innym kontekście już nie
albo można by było po prostu przepłynąć na drugą stronę, lecz pan Sherlock postanawia kombinować jak koń pod górę

Problem — sterowanie:

jako się wcześniej napisało: każdą zagadkę/interakcję można pominąć; potwierdzamy taką operację i cyk
spowoduje to pojawienie się „ekranu przejścia”, tzn. przyciemnienia obrazu, które niejako zakryje bezczelną zmianę pozycji Sherlocka w świecie gry
ten efekt pojawia się również, gdy legalnie zakończymy daną interakcję
np. przesuwamy sobie skrzynię na drugi koniec pomieszczenia
w tym czasie przetrzymujemy klawisz W na klawiaturze
w pewnym momencie akcja się zakończy, bo przesunąć dalej obiektu nie można, i pojawia się „przejście”
po odzyskaniu kontroli nad postacią, a jednocześnie przytrzymując W, wydarzenie klawiatury staje się zaszłe, nie jest brane pod uwagę
podobny efekt zachodzi czasem, gdy sterujemy Sherlockiem przy krawędziach obiektów
powoduje to wszystko, że zdarza się iż postacią dość ciężko się steruje w połączeniu z chwilową bezwładnością (momentem od wysłania żądania na klawiaturze do otrzymania odpowiedzi w świecie gry)

Kłopoty strony technicznej:

w polskiej lokalizacji językowej zdarzają się literówki
efekty zmiany rozdzielczości pojawiają się tylko po ponownym uruchomieniu gry