Horizon Zero Dawn™ Complete Edition
Przyjemna gra z wieloma dobrymi pomysłami. A do tego dobrze zoptymalizowana na ustawieniach ultra. Wszystko w zasadzie w tej grze jest: znajdźki, misje tropiące rodem z Geralta, przeciwnicy wodni, lądowi, trzymający się na dystans, latający, strzelający, dominowanie maszyn, większe wyzwania, modyfikacje broni itd.; ogólnie całkiem dobrze zaprojektowana gra.
W skrócie
- gramy rudzielcem (Aloy) z łukiem i włócznią, tudzież podobnymi utensyliami
- przedzierając się przez kolejne misje walczymy z maszynami skonstruowanymi na wzór zwierząt
- misje poboczne prowadzą nas w obszary do których misje głównego wątku nie prowadzą
- do tego mamy różne aktywności dodatkowe (oczyszczanie stref, tereny łowieckie, obozy bandytów, kotły, żyrafy)
- nie brakuje też znajdziek w postaci głosowej i tekstowej, czy po prostu trofeów
- grę zapisujemy przy ogniskach, które są wystarczająco gęsto rozsiane
Artyzm
- gra ma ładne efekty wizualne (np. krople deszczu padające na materiał ubrań) i dźwiękowe (np. często w bardziej skalnej scenerii postacie powodują echo); szczególnie twarze z bliska są ładne
- zdarzają się zaskakująco nieoczekiwane motywy, np. wygłoszenie antypłaskoziemskiego przekonania Aloy, napotkanie handlarza wihajstrami, czy też antypolski wątek w komunikacie tekstowym
- ludziki odnoszą się do założonego przez nas stroju, podobnież będą komentować zdarzenia dziejące się w świecie
- spoglądając na to jak naturalnie przychodzi Aloy obsługa technologii, miejscami zastanawia skąd on wie pewne rzeczy
- odkrywanie przyczyn katastrofy jest nawet interesujące; nie spodziewałem się rozwiązania, które gra przedstawiła
Problem: mikrozarządzanie
- limitowana ilość miejsca na surowce wprowadza nieustanną potrzebę zarządzania ekwipunkiem
- przynajmniej część nagród otrzymujemy w postaci skrzyń, z których, po ich otwarciu, nie znikają rzeczy, jeżeli nie mamy na to miejsca
- amunicję wytwarza się w locie, jak w Larze, lecz nie idzie z tym spowolnienie czasu, co początkowo wywołuje pewnego rodzaju chaos w kontrolowaniu postaci (można to jednak zrobić z menu wytwarzania)
- sprzedane przedmioty można odkupić, lecz działa to tylko do określonej ich ilości
- jeśli chcemy przechowywać więcej rzeczy danego typu w ekwipunku to musimy się zająć minizadaniami z cyklu zwiększenie pojemności (zbierz określone rzeczy i wytwórz ulepszenie)
- kupcy nie chcą marszczynu, rośliny której w pewnym momencie będzie pełno w ekwipunku, potrzebnej do wyrobu strzał i ulepszeń udźwigu, toteż w razie kłopotów z ilością slotów jakie on zajmuje, trzeba to po prostu wyrzucać
- przypominanie o limicie przedmiotów po zapełnieniu ekwipunku zawsze wyświetla ten sam tekst zasłaniający znacznie pole widzenia
Drobne uciążliwości
- interfejs przy kupowaniu potrafi się na siebie nakładać tekstem
- znaczniki roślin czasem wypadają w drzewach czy w głazach, nieosiągalne do zebrania
- niekiedy Aloy próbuje przeskakiwać przez przeszkody w nieodpowiednich miejscach
Spostrzeżenia
- nawet uroczy etap z Aloy jako dziecko
- nazwy roślin i nazwy miejsc zostały wymyślone od nowa, by dopasować je do atmosfery
- wspinaczka jest dość podobna do asasynowej, lecz jednak zdecydowanie odmienna; skacząc na bardziej odległe półki skalne czas chwilowo wstrzymuje, co tworzy nawet ciekawą dramaturgię (przynajmniej na początku)
- u kupców można uzyskać mapy znajdziek, a także darmowe skrzynie u każdego nowo napotkanego
- zdarzają się wydarzenia środowiskowe w postaci bandytów walczących z maszynami
- ubiory są całkiem ładne i jest w tym pewna doza różnorodności
- strzelanie w ruchome części maszyn, wykorzystywanie podatności tychże na żywioły, to jedyna sensowna strategia na wyższych poziomach trudności
- odblokowanie niektórych broni i ubiorów nastąpi z czasem
Kamerzysta
- kamera TPP płynnie przechodzi z prawej strony na lewą
- obraz się rozmywa przy przybliżeniu kamery do twarzy
Lokalizacja i dubbing
- ogółem, pani Julia Kołakowska-Bytner sprawdza się w roli Aloy
- napisy dialogów pojedynczymi słowami i frazami nie zgadzają się z dubbingiem i jest to nagminne
- bardziej naturalne kwestie dialogowe zawiera DLC (Frozen Wilds)
DLC (Frozen Wilds)
- maszyny są lekko przekombinowane pod kątem poziomu trudności ze względu na ich wysoką odporność na żywioły (najlepszy sposób na zwykłe maszyny) oraz ograniczoną możliwość dominacji wymuszającą walkę (demonicznych wersji nie można dominować)
- ogólnie DLC posiada zwiększony poziom trudności, zwłaszcza w sytuacji wymuszonej fabularnie walki
- zawiera lepsze linie dialogowe, bardziej naturalne (a przynajmniej takie było moje wrażenie)
- pojawiają się nowe nowe zagadki, lecz nic bardziej wysublimowanego
- Aloy co jakąś chwilę komentuje swe poczucie przeszywającego ją mrozu